Gadżety reklamowe z nadrukami
Idę sobie spokojnie parkiem z psem, gdy nagle widzę gadżety reklamowe z logo firmy, którą tak lubię. W zasadzie wyroby tej firmy kojarzą mi się z dzieciństwem, wtedy się nimi zajmowałam. Do tej pory lubię zabawki, mam ich jeszcze kilka, leżą na półkach i się kurzą. Mama mówi, że za takie gadżety reklamowe z logo firmy mogłabym pobierać stosowne wynagrodzenie za promocję i marketing, ale irytuje mnie takie gadanie. Gdy na nie patrzę, czuję przede wszystkim dużo sentymentu. Pewnie spora część tej zbieraniny to upominki reklamowe albo zwykłe gadżety reklamowe z nadrukami, ale dostawałam je regularnie od cioci na wszystkie święta albo i bez okazji. Ciocia pracowała w jednej firmie i jako że sama nie miała dzieci, rozpieszczała mnie. Nieraz przychodzi ona do mnie i śmieje się ze mnie, że trzymam jeszcze te wszystkie gadżety reklamowe z logo firmy, w której ona dawno już przestała pracować. Że niby taki patriotyzm lokalny. Ale każdy z nas ma swoje słabości – dla mnie będą nimi te wszystkie upominki reklamowe. Mam nawet specjalny kubek, z którego pić mogę tylko ja. De facto, nikt inny nie chciałby z niego korzystać, twierdzą, że jest zbyt dziecinny, podczas gdy ja nadal za nim szaleję. To smutne, jak dorośli ludzie boją się ośmieszenia i zrobią wszystko, by podkreślić dystans, dzięki któremu są bezpieczni od wspomnień. Mam nadzieję, że nigdy taka nie będę. Po prawdzie, nie boję się tego, bo mam wystarczająco dużo lat, by wiedzieć, że się już nie zmienię. I tak wszyscy traktują mnie jak wariatkę, co oczywiście biorę jako komplement. W szufladzie biurka mam nawet gadżety reklamowe z nadrukami – zupełnie nie wiem po co, ale nie umiem tak po prostu wyrzucić pamiątek z najszczęśliwszych lat mojego życia. Może i ja kiedyś będę wręczać swojej siostrzenicy upominki reklamowe, o ile oczywiście będę pracować w jakiejś firmie. Ale nie jest to zmartwienie dnia dzisiejszego. Tymczasem ciocia wyszła za mąż i urodziła własne dzieci. Przestała mi przynosić nawet gadżety reklamowe z nadrukami. Może to akurat i dobre, bo naprawdę skończyły mi się pomysły, gdzie to kłaść, jednak czuję się tak, jakby jakiś etap w moim życiu się zakończył. Czuję się zawstydzona tym zdaniem, jest takie pretensjonalne, ale nie umiem ładnie się wyrażać, a w swojej banalności zawiera cały sens moich wielogodzinnych rozmyślań. Smutne to, ale jak to mówi mama – czas dorosnąć.
Pozostaw swój komentarz